عصای من چه رنگی است؟

دوستان عزیز بنده بسیار مایلم ارتباطی صمیمانه و فراتر از دنیای مجازی با شما داشته باشم چراکه به خاطر وضعیت خاص نابینایی ام نمیتوانم به وبلاگ همه شما بیایم و احیانا با شما تبادل رای و نظری داشته باشم بنابراین شماره تلفنم را تقدیم میکنم در صورت تمایل مایلم از نقطه نظرات شما به صورت شفاهی استقبال کنم... خوب یکبار هم کامنت تلفنی بگذارید امتحانش که ضرری ندارد - البته جز پول تلفن!! -
                                                 محمد رضا دین پرور : ۰۶۶۵ - ۴۲۳۲۰۹۹

       لازم است به این نکته اشاره کنم  که در تهیه این مطلب از نظرات دیگرانی که با من ارتباط دارند استفاده کرده ام تا تا حدودی مستند تر باشد. ترجیح میدهم با گفتن بدیهای اخلاقی خودم شروع کنم و از خود تعریف کردن را بگذارم برای آخر.

     برخی از دوستانم میگویند من زیاد صحبت میکنم اما خود من اینگونه تصور نمیکنم حتی بالعکس احساس میکنم که فردی ساکت و کم حرفم البته در بعضی از مواقع حق با دیگران است. اعتراف میکنم که از لحاظ روابط اجتماعی به سختی با دیگران ارتباط برقرار میکنم و همانطور که میدانید انسان یک موجود اجتماعی است به همین دلیل مدتی است به اصلاح طرز تفکرم بر آمده ام.

    شاید نوشتن در این وبلاگ نخستین گام مهم من برای ورود به اجتماع باشد. آدم کم صبری هستم ٬ رود از کوره در میروم و عصبانی میشوم سعی میکنم به یک محیط خلوت بروم و لحظاتی را تنها باشم.  این را اضافه کنم که در اکثر مواقع سعی میکنم عصبانیت و خشم خودم را پنهان کنم و از ابراز آن بپرهیزم.

    آدمی هستم که به راحتی به دیگران اعتماد میکنم و هیمن اعتمادهای بی جای من به برخی از افراد موجب شده تا من در بعضی از مسایل آسیب ببینم.

     فکر میکنم بهتر است به قسمت مورد علاقه خودم که بیان خوبیهایم است بپردازم . وقتی رشته دوستی من با کسی بسته شد در صمیمانه کردن ان میکوشم و تلاش میکنم این دوستی تداوم داشته باشد اشنایانم میگویند فردی قابل اعتماد و رازنگهدار هستم هیچگاه در جهت تامین منافعم لب به دروغ بازنکرده ام .

    نمیدانم این صفت من خوب است یا بد اما قاضاوت انرا به شما میسپارم :  من همیشه جواب خوبی را با خوبی و بدی را با بدی می دهم حال خیلی دوست دارم نظر شما را هم درباره این خودشناسی من!بدانم.